Inloggen
home > columns > “mevrouw, heeft u last van smetvrees?”

“Mevrouw, heeft u last van smetvrees?”   

februari 2017

 

Nog niet zo lang geleden besloot ik na mijn zondagse hardlooprondje de troep bij het bankje op een nabij gelegen speelveldje op te ruimen. Het speelveldje ligt op zo’n 50 meter van ons huis en terwijl ik er langs liep, zag ik voor de zoveelste keer dat er veel afval op de grond lag. Eenmaal thuis trok ik mijn charmantste huishoudhandschoenen aan, nam een plastic zak mee en nog gekleed in sportkleren toog ik naar het speelveldje. Daar eenmaal aangekomen, trof ik drie jonge meiden aan. Ik groette en gaf aan dat ik even wat rommel kwam opruimen en vroeg of ze me wilden helpen. Nou dat dachten ze niet: ‘Dat wordt toch vanzelf wel opgeruimd?’ Op mijn vraag hoe dat dan in zijn werk ging, moesten ze het antwoord schuldig blijven. ‘Zo gaat dat gewoon en daarmee klaar.’

 

Terwijl ik de rotzooi verzamelde, kreeg ik vele vragen.

‘Mevrouw, heeft u smetvrees?’ ‘Mevrouw, waarom doet u dit?’ ‘Mevrouw, heeft u ooit aids gehad?’ ‘Mevrouw, rookt u wel eens een stickie?’ ‘Mevrouw, waar woont u?’ En zo voort en zo voort.

We raakten aan de praat en het werd reuze gezellig. Ze vertrouwden me toe dat het roken van een stickie hen rustig maakte, de ADHD zorgde voor veel onrust in lijf en leden. Ze vonden het zo’n fijne plek omdat de politie nooit kwam controleren. Ze trokken zich van de mening van hun ouders niets aan, hoewel de steun van de vader om met toestemming stickies te roken wel comfortabel was. Moeders mening, die tegen was, deed er in dit geval maar beter niet toe. Enfin, ik kreeg een aardig inkijkje in het leven van deze tienermeiden.

En toch was het ook ongemakkelijk. Wat deed ik met mijn gevoel dat ik als ‘voetveeg’ de rotzooi van jongelui aan het opruimen was, overigens niet per sé hun rotzooi. Moest ik dit wel doen en zou dat iets bijdragen aan een gedragsverandering? Kon ik nou beter opruimen als er niemand op het bankje zat of juist als er wel mensen zaten? Ik besloot mijn vragen en twijfels opzij te zetten en gedurende een aantal dagen achter elkaar op te ruimen ongeacht wat of wie ik er zou aantreffen.

En geloof het of niet: na een dag of vier consequent opruimen bleef het schoner. Voorlopig ga ik er niet meer naar toe. Als ik voorbij fiets en de tienermeisjes zitten op tafel en bank dan groeten ze me uitermate vriendelijk, alsof ze een oude bekende zien. Ik geniet er van en koester het idee dat deze kleine, onbeduidende interventie een mooi effect teweeg bracht.

 

Ien van Doormalen

 

Zoals bekend heeft Ien haar werkzaamheden voor Solidez afgerond. Zij is nu beschikbaar als sparringpartner voor strategische vraagstukken. Meer weten: info@ienvandoormalen.nl. Tel. 06 – 46 166 145. Haar boekje met colukns is verkrijgbaar via  http://www.boekenbestellen.nl/boek/vakmanschap-en-levenskunst/19357