Inloggen
home > columns > bewegen

Bewegen  

december 2016

 

Het gaat niet om wát, maar om hoe! Elke dag hoor ik verschillende termen. Eigen kracht, wijkkracht, zelfredzaamheid, samenredzaamheid, de kwetsbare burger en de sterke burger.  Hoe vaker je die termen gebruikt, hoe meer ze containerbegrippen worden en inhoud verliezen. De mensen waar het om gaat, hebben niets aan containerbegrippen. In essentie zijn we allemaal mensen die het met elkaar moeten zien te doen. We zijn allemaal in beweging. Of willen in beweging zijn. En ik beweeg elke dag mee. Elke dag beweeg ik samen met mijn medewerkers. We bewegen van links naar rechts, we bekijken waar we kunnen bewegen, hoe we kunnen bewegen, met wie we willen of moeten bewegen. Wie we alleen laten bewegen, wie we verbinden in de beweging, wie we motiveren om te gaan bewegen, wie we inschakelen om de beweging voor elkaar krijgen… Kortom: volop beweging!

 

En vanuit welzijn bewegen we allemaal; de een iets meer dan de ander. Ik zie professionals samen met vrijwilligers en ervaringsdeskundigen bewegen. Ik zie zoveel beweging en gelijktijdig maak ik me toch zorgen.

Ik ben eindverantwoordelijke voor een kleine organisatie. Dan denkt men vaak dat je alleen handelt voor je eigen organisatie en niet verder kijkt maar dat is natuurlijk helemaal niet zo!  Ik vervul in deze samenleving een rol zoals iedereen. Die rol neem ik serieus, zoals ook al mijn medewerkers hun rol serieus nemen. Daarom kunnen wij samen welzijn zijn. Natuurlijk heb ik een organisatie te runnen en bedrijfsmatig zaken te regelen. En natuurlijk maak ik me zorgen over hoe het allemaal financieel moet worden geregeld, maar ik hoor bij welzijn!

Ik ben immers ook gewoon een mens en dit mens heeft een mensbeeld dat niet geleid wordt door het systeem, maar door haar ervaring. Ook ik heb een gezin, ouders, familie en woon in een straat in een wijk. Ik heb levenservaring. Ik weet wat het is om onderdeel te zijn van een samenleving die niet heel simpel is, maar vaak gecompliceerd en lastig te begrijpen.  En ik kijk om me heen en zie wat er gebeurt.

En als je dat eenmaal heb gezien, blijf je het zien. Je wordt ernaar toe getrokken. Je kan niet meer wegkijken. En ik kan niet anders dan daar waar iemand geen stem heeft, ervoor zorgen dat die een stem krijgt. Daarom beweeg ik, met anderen, veel en vaak. Soms te vaak, soms net iets te veel toelatend, maar ik beweeg mee. Die stem heeft mij naar welzijn gedreven en ik zal mijn eigen stem altijd laten horen.

Dat is geen stem met ingewikkelde termen of hoogdravende argumenten. Het is een stem die vertelt wat anderen niet (meer) kunnen zeggen. Ik maak me namelijk geen zorgen om de mensen die we horen en zien. Daar zitten schijnende situaties bij, maar zij worden gehoord en gezien; zij hebben hun eigen stem nog. Ik wil kijken en zelfs zoeken naar diegenen die niet gehoord en gezien worden. En hen wil ik een hand geven en samen bewegen. Dat is mens zijn. Dat is wel zijn…WELZIJN.

 

Jolanda Knorren, directeur-bestuurder Stichting Mikado in Duiven