Inloggen
home > columns > genieten van welzijn

Genieten van welzijn

maart 2016

 

Ik ontken altijd graag dat ik gevangen zit in de tredmolen van de plan-do-check-act P&C-jaarcyclus. Hoe dan ook, het ritueel van de jaarrekening en accountantscontrole verliep dit jaar voorspoedig.  De stempel is binnen, met een keurig bescheiden plusje zoals het hoort bij een club met een maatschappelijk winstoogmerk. Daarom kon ik de tijd en ruimte nemen om mij met een aantal collega’s twee dagen te laven aan de chaos in de bossen van Driebergen, want zo ongeveer luidde de titel van de Voorjaarsworkshop 2016 van Verdiwel.

 

Op verantwoording volgt het inspiratie- en innovatiemoment, volgens de wet van pdca…
Van elk congres of workshop, zo is mijn ervaring, blijven er wel een paar zaken ‘hangen’: een woord, beeldspraak, benadering of inzicht waar je iets mee kunt of moet, terug thuis op je kantoor. En vaak is dat iets anders dan dat de spreker in kwestie heeft bedoeld. Koot en Bie noemden dit ooit krommunicatie, meen ik mij te herinneren.

Een week na dato is het vooral de sessie met Jan van Ginkel, welke als een zware basdrum nog in mijn hoofd resoneert, nadreunt en echoot als een inconvenient truth. Het zijn niet zozeer zijn oneliners over zijn blijdschap met de leerprestaties van zijn slakken, de zelflerende gemeenschap, meervoudige perspectieven en meerlagige patronen en veranderingsritmes, als wel zijn fundamentele somberte over het vermogen van gemeentes om werkelijk fundamenteel te veranderen en los te komen van oud systeemreflexdenken, die nagisten in mijn brein.  Opgegroeid in het ‘no future’ tijdperk is dit voor mij gefundenes Fressen. Je kunt er alleen zo weinig mee, terug op kantoor. Het geeft zo weinig energie en inspiratie, net op het moment dat de lente op het punt van losbarsten staat. Over haakse werkelijkheden gesproken.

 

Als we regie bij de lokale overheid laten, dan wordt het vanzelf transforminderen. Dan loopt de belofte van de kanteling vast en verworden ontkokerde wijkteams tot decentrale indicatie-instituties en anderhalfde lijnorganisaties. De keerzijde van no future was indertijd ‘do it yourself’. Het is een old school advies dat ik maar weer eens ter harte neem. Het bescheiden plusje in de jaarrekening ga ik maar eens heel snel uitgeven. Niet aan tablets voor medewerkers, ICT, of een welverdiende bonus voor de directeur-bestuurder, maar aan zaken die ertoe doen voor de gemeenschappen waarvoor en met wie wij werken. In het werkgebied van Mozaïek zijn dit bijvoorbeeld straatdialooglunches in Geldermalsen over het thema vluchtelingenopvang, dat zoals bekend tot zware scheuren in de gemeenschap heeft geleid. En of dat nou een hefboominnovatie is, samenredzaamheidbevorderend, ouderwets aanbod denken, versluierd top-down denken, of juist een impulshandeling, dat evalueren we dan wel weer op een later moment in het plan-do-act-check ritme.

Genieten van de chaos is wat mij betreft geslaagd.

 

Johan Andrée, directeur-bestuurder Mozaïek Welzijnsdiensten